logo

Leczenie przepukliny kręgosłupa lędźwiowego: lista podstawowych metod

Przepuklina międzykręgowa lędźwiowa jest jednym z poważnych powikłań osteochondrozy. Najczęściej diagnozuje się go u mężczyzn w wieku 30-50 lat. Patologia objawia się bólem w dolnej części pleców z przechyleniami i zakrętami ciała, ograniczeniem ruchomości. Leczenie przepukliny odcinka lędźwiowego jest głównie zachowawcze. Operacja jest wykonywana w skrajnych przypadkach ze względu na wysokie prawdopodobieństwo nawrotu.

Opis choroby

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze w szoku: „Istnieje skuteczne i niedrogie lekarstwo na OSTEOCHONDROZA.” Czytaj więcej.

Międzykręgowa przepuklina lędźwiowa to występ krążka międzykręgowego między ciałami kręgowymi poza kanałem kręgowym. Nieleczony jego rozmiar powoli, ale stale rośnie. Powoduje to ucisk naczyń krwionośnych i korzeni nerwowych, a także zaburzenia krążenia w rdzeniu kręgowym. Najczęściej występ jest wykrywany na poziomie ostatnich 2 kręgów lędźwiowych lub między ostatnim kręgiem lędźwiowym a pierwszym krzyżem.

Jakie są rodzaje patologii

Przepukliny międzykręgowe są klasyfikowane według ich wielkości. Wybrzuszenie dysku jest uważane za małe do 4 mm, średnie - do 7 mm. Duża przepuklina osiąga rozmiar 9 mm, a ogromna przepuklina osiąga 12 mm. W kręgach i neurologii wyróżnia się również następujące typy wybrzuszenia dysku lędźwiowego:

  • formy przednie w miejscach wyjściowych korzeni nerwowych, wywołując osłabienie mięśni nóg po stronie zmiany;
  • grzbietowe są przemieszczane w kierunku kanału kręgowego, predysponując do całkowitego porażenia obu nóg;
  • forma brzuszna w górnych segmentach lędźwiowych i jest bezobjawowa.

Mediana wybrzuszenia dysku jest najrzadszą patologią. Przepuklina znajduje się z tyłu kręgosłupa po lewej lub prawej stronie. Z czasem dochodzi do zerwania więzadła podłużnego tylnego, ucisku rdzenia kręgowego i rozwoju zespołu ogona końskiego.

Jak powstaje przepuklina?

Zajmuje sporo czasu, zanim jądro miazgi znajduje się poza krążkiem międzykręgowym. Tworzenie przepukliny lędźwiowej odbywa się w kilku etapach.

Etap powstawania przepukliny lędźwiowejCharakterystyka
Występ płytyZe względu na spadek elastyczności, elastyczności włóknistego pierścienia występuje w nim niewielkie przemieszczenie jądra miazgi
Niekompletna utrata dyskuWłóknisty pierścień staje się luźny, włóknisty, więc w jednej z sekcji jego integralność jest naruszona, a jądro miazgi pędzi tam
Pełne wypadnięcie dyskuMiąższowe jądro wyłania się z włóknistego pierścienia, ściskając kręgi i korzenie kręgosłupa
Sekwestracja dyskuUpadłe jądro miazgi wisi jak kropla poza szczeliną międzykręgową, powodując zaburzenia dopływu krwi do rdzenia kręgowego

Przyczyny przepukliny

Częstymi przyczynami występowania przepukliny są niska aktywność ruchowa i zwiększone obciążenie kręgosłupa lędźwiowego. Lordoza, skolioza, przedłużony pobyt w jednej pozycji ciała i podnoszenie ciężarów predysponują do tego. Również w roli czynników wywołujących powstawanie przepukliny są:

  • poprzednie urazy - złamania kompresyjne, podwichnięcia kręgów, ciężkie siniaki;
  • niewspółosiowość miednicy, w tym w wyniku dysplazji stawów biodrowych;
  • patologie endokrynologiczne, na przykład cukrzyca, nadczynność i niedoczynność tarczycy;
  • zapalenie stawów kręgosłupa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i łydki.

Do grupy ryzyka należą palacze, osoby nadużywające alkoholu lub których ciało nie otrzymuje wystarczającej ilości pierwiastków śladowych i witamin.

Symptomatologia

Wszystkie objawy przepukliny lędźwiowej pojawiają się stopniowo. Po pierwsze, po długim pobycie na nogach lub wysiłku fizycznym występują słabe, tępe, bolące, uciskające bóle. Osłaniają się lub całkowicie znikają podczas leżenia. W miarę powiększania się występu bóle stają się stałe - odczuwane są zarówno podczas ruchu, jak i spoczynku.

Po stronie zmiany wzrasta napięcie mięśniowe. Mężczyzna próbuje wyeliminować ból, przechylając ciało w przeciwnym kierunku. Zmienia się jego postawa i chód. Wkrótce klinika zostaje uzupełniona lumbago - ostrym, nagłym, strzelającym bólem w dolnej części pleców.

Kiedy zaleca się wizytę u lekarza

Przepuklina jest konsekwencją nieleczonej osteochondrozy lędźwiowej. Dlatego wskazane jest skonsultowanie się z lekarzem przy pierwszych oznakach tej zwyrodnieniowo-dystroficznej patologii. Głównymi objawami są chrupanie, pękanie podczas zginania i zginania, ból, ograniczenie ruchomości. Osteochondroza i przepuklina międzykręgowa są leczeni przez neurologów, kręgowców, ortopedów.

Metody diagnostyczne

Inne choroby kręgosłupa (spondylarthrosis, guzy, zapalenie stawów kręgosłupa) mogą maskować pod objawami przepukliny lędźwiowej. Dlatego na podstawie skarg pacjentów, wyników badania zewnętrznego, można postawić tylko wstępną diagnozę.

Aby to potwierdzić, wykonuje się CT lub MRI. Za ich pomocą można ustawić stopień kompresji rdzenia kręgowego podczas wybrzuszenia dysku. Ten parametr ma kluczowe znaczenie przy określaniu taktyk terapeutycznych..

Radiografia w diagnostyce przepukliny jest nieinformacyjna, ponieważ struktury tkanek miękkich są słabo wizualizowane na uzyskanych obrazach. Jednak pacjentom przepisuje się stan kręgów lędźwiowych..

Zasady leczenia

W leczeniu przepuklinowych wypukłości stosuje się głównie metody zachowawcze. Praktykuje się tylko zintegrowane podejście przy równoczesnym stosowaniu leków, fizjoterapii, sesji masażu, terapii ruchowej. W okresie ostrym lub podostrym wskazane jest noszenie półsztywnych elastycznych gorsetów stabilizujących struktury lędźwiowe. Na etapie remisji stosuje się rozgrzewające bandaże z owczych i wielbłądich włosów.

Leki

Leczenie farmakologiczne przepukliny lędźwiowej ma na celu poprawę samopoczucia pacjenta, zmniejszenie jego wielkości i zapobieganie nawrotom. Niesteroidowe leki przeciwzapalne w postaci zastrzyków, tabletek, żeli pomagają wyeliminować ból. Są to diklofenak, meloksykam, ibuprofen, nimesulid, ketorolak. Jeśli są nieskuteczne, stosuje się blokady glikokortykosteroidami (triamcynolon, dipropan, deksametazon) i znieczulającymi (lidokaina, nowokaina)..

Ponadto schematy leczenia obejmują fundusze na poprawę krążenia krwi - pentoksyfilina, nikotynat ksantinolu. Zastosowanie chondroprotektorów (Teraflex, Structum, Arthra) pozwala zapobiec powiększeniu się przepukliny.

Nawet „zaniedbany” OSTEOCHONDROSIS można wyleczyć w domu! Tylko nie zapomnij posmarować go raz dziennie..

Codzienne ćwiczenia fizykoterapeutyczne pomagają zmniejszyć wielkość przepukliny poprzez wzmocnienie gorsetu mięśniowego dolnej części pleców, poprawę postawy, prawidłową redystrybucję obciążeń na wszystkich częściach kręgosłupa. Pacjentom zaleca się płytkie nachylenie, skręty w bok, rzuty, naśladowanie jazdy na rowerze podczas leżenia i siedzenia. Wszystkie ruchy powinny być płynne, o niskiej amplitudzie..

Fizjoterapia

Elektroforeza i ultrafonoforeza są najbardziej pożądane w leczeniu przepuklinowych wypukłości. Podczas zaostrzeń wykonuje się zabiegi z glikokortykosteroidami, środkami przeciwbólowymi, znieczulającymi. Podczas remisji stosuje się witaminy z grupy B, chondroprotektory, roztwory soli wapnia.

Stosowane są również zastosowania parafiny, ozokerytu, błota leczniczego, laseroterapii, terapii UHF, magnetoterapii, promieniowania ultrafioletowego..

Masaż

Aby poprawić trofizm, wyeliminuj skurcze mięśni, przywróć unerwienie, pacjentom zaleca się 15-20 sesji masażu. Podczas zabiegu wykonuje się ugniatanie, mielenie, wibracje. Masażysta przetwarza tylko napięte mięśnie, nie wpływając na uszkodzone dyski kręgów. Oprócz masażu klasycznego w leczeniu przepuklin lędźwiowych stosuje się próżnię (puszkę), akupunkturę, akupunkturę, segmentowe.

Akupunktura

Sesje akupunkturowe można również przeprowadzać w okresie podostrym, aby złagodzić ból i wyeliminować sztywność. Cienkie, krótkie stalowe lub srebrne igły są instalowane w biologicznie aktywnych punktach. Znajdują się one wzdłuż kręgosłupa, nóg, ramion na rękach. Po zainstalowaniu igieł impulsy trafiają do ośrodkowego układu nerwowego, a w odpowiedzi rozpoczyna się proces wytwarzania substancji o działaniu znieczulającym i zmniejszającym przekrwienie. Zwiększa się również produkcja endorfin, które poprawiają stan psycho-emocjonalny pacjenta..

Hirudoterapia

Po umieszczeniu 3-7 pijawek na dolnej części pleców, te pierścienie gryzą skórę, wstrzykując ślinę do krwi. Zawiera ponad 100 różnych biologicznie aktywnych substancji o działaniu przeciwbólowym, rozrzedzającym krew, przeciwzapalnym. Po nasyceniu pijawki odpadają i są natychmiast usuwane. W sumie mianowanych jest około 10 sesji z przerwą 2-3 dni.

Leczenie uzdrowiskowe

W sanatoriach stosuje się kąpiele błotne, wodne, radonowe i siarkowodórowe w leczeniu przepuklin lędźwiowych. Obowiązkowe są zabiegi fizjoterapeutyczne i masażowe, zajęcia z wychowania fizycznego i gimnastyki. Nawet krótki pobyt w sanatorium ma działanie lecznicze z powodu spacerów po wybrzeżu lub w lesie.

Cechy żywienia pacjentów

Dietetycy zalecają, aby pacjenci z przepukliną lędźwiową całkowicie wykluczali z diety produkty bogate w tłuszcz i proste węglowodany. Są to półprodukty, wędliny, majonez, kiełbaski i ciasta. Zamiast tego musisz jeść świeże warzywa i owoce, niskotłuszczowe sery i twarożek. Codziennie musisz pić co najmniej 2,5 litra płynu - woda, herbata rumiankowa, napar z dzikiej róży, słodkie i kwaśne kompoty, galaretka, soki, napoje owocowe.

Metody alternatywne

Zastosowanie okładów, wcierania oleju i alkoholu, domowych maści nie może zmniejszyć wielkości przepukliny, wyeliminować ucisk korzeni nerwowych i naczyń krwionośnych. Dlatego stosowanie środków ludowych jest zalecane tylko po głównym leczeniu zachowawczym lub chirurgicznym.

Interwencja chirurgiczna

Jeśli przepuklina zostanie wykryta na początkowych etapach jej powstawania, wytrzymałość nadal lekko uszkodzonego dysku zwiększa się poprzez przeprowadzenie wewnątrz elektrodermalnej terapii elektrotermicznej lub waporyzacja laserowa.

Małe przepukliny do 0,6 mm usuwa się za pomocą endoskopowej mikrodisektomii. Duże wypukłości wycina się podczas dyskektomii lub mikrodisektomii. Aby ustabilizować kręgosłup w odcinku lędźwiowym, zainstalowany jest implant B-Twin..

Możliwe powikłania przepukliny odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Najczęstszym powikłaniem przepukliny międzykręgowej jest zespół korzeniowy. Przejawia się to ostrym bólem dolnej części pleców, osłabieniem mięśni i niedociśnieniem oraz zmniejszoną wrażliwością. Mielopatia dyskogenna jest rzadziej diagnozowana, powodując zwężenie kanału kręgowego i ucisk substancji rdzeniowej..

Zapobieganie

Głównym profilaktyką przepukliny lędźwiowej jest wizyta u lekarza, gdy pojawią się pierwsze objawy osteochondrozy. Aby uniknąć jego powiększenia, bolesne nawroty pozwolą na regularną terapię wysiłkową, wykluczając zwiększone obciążenia dolnej części pleców i hipotermię.

Podobne artykuły

Jak zapomnieć o bólu stawów i osteochondrozie?

  • Ból stawów ogranicza ruch i pełne życie...
  • Martwisz się o dyskomfort, chrupanie i systematyczny ból...
  • Być może próbowałeś wielu leków, kremów i maści...
  • Ale sądząc po tym, że czytasz te wiersze, niewiele ci pomogły...

Ale ortopeda Valentin Dikul twierdzi, że istnieje naprawdę skuteczne lekarstwo na OSTEOCHONDROZA! Czytaj więcej >>>

Przepuklina międzykręgowa lędźwiowa: przyczyny, diagnoza, leczenie, powikłania


Problemy z odcinkiem lędźwiowym mogą rozpocząć się z różnych powodów. Zerwanie dysku i przepuklina krążka międzykręgowego były szerzej omawiane w ciągu ostatnich kilku dekad. Ludzie często myślą, że jeśli przeszkadzają im plecy, a raczej odcinek lędźwiowy, to bez wątpienia jest to przepuklina kręgowa. Jednak prawdziwa przepuklina galaretowatego miąższowego jądra (półpłynna struktura włókien tkanki łącznej i galaretowata substancja chondryny) nie jest bardzo powszechna. Większość problemów, które powodują ból pleców, nie są związane z przepukliną dysku..

Statystyki pokazują, że około 25% osób w wieku poniżej 40 lat skarży się na przepuklinowe dyski lub zwyrodnienie dysku. I prawie 60% osób w wieku powyżej 40 lat cierpi z powodu tych samych problemów..

Krótka anatomia kręgosłupa

Aby lepiej zrozumieć, jak powstaje przepuklina dysku międzykręgowego, warto poznać niektóre szczegóły anatomii i funkcji kręgosłupa..

Krążki międzykręgowe to poduszki, które działają jak amortyzatory między każdym kręgiem kręgosłupa. Miękki rdzeń dysku służy jako główny amortyzator. Pomiędzy wszystkimi kręgami znajduje się jeden dysk. Każdy dysk ma silny zewnętrzny włóknisty pierścień włóknisty i miękkie, galaretowate centrum (galaretowate jądro, wewnętrzna warstwa galaretowata, która chroni rdzeń kręgowy przed uciskiem przez kręgi). Pierścień jest zewnętrzną warstwą dysku i jego najsilniejszym obszarem. Przestrzeń pierścieniowa to silne więzadła, które łączą razem wszystkie kręgi.

Przepuklina dysku międzykręgowego w dolnej części pleców występuje, gdy zewnętrzne włókna dysku międzykręgowego (pierścień) są uszkodzone, a miękki materiał wewnętrzny z galaretowatego jądra łamie normalną przestrzeń. Jeśli pierścień zostanie złamany w pobliżu kanału kręgowego, materiał jądra miazgi, spływając przez powstałą szczelinę poza dysk, może naciskać na kanał kręgowy.

Kręgi lędźwiowe. Tylko pięć kręgów lędźwiowych znajduje się w dolnej części pleców. Kręgi te otrzymują największe napięcie i są nośną częścią pleców. Kręgi lędźwiowe umożliwiają ruchy, takie jak zgięcie i wyprost, a także pewne boczne zgięcie i skręcenie.

Przyczyny przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego

Przepuklina międzykręgowego dysku lędźwiowego może wystąpić u dzieci, chociaż jest to rzadkie. Najczęstszą wśród młodych i w średnim wieku dorosłych jest przepuklina jądra miazgi. U osób starszych zmiany zwyrodnieniowe, które występują w kręgosłupie wraz ze starzeniem się, w rzeczywistości zmniejszają prawdopodobieństwo rozwoju przepukliny dysku.

Dyski mogą nagle pęknąć z powodu zbyt dużego nacisku na nie z różnych kierunków. Na przykład upadek z drabiny i wylądowanie w pozycji zgiętej może powodować duży nacisk na kręgosłup. Jeśli siła jest wystarczająco duża, albo kręgi mogą się złamać, albo dysk może spowodować pęknięcie. Na zakrętach między każdym kręgiem istnieje duży nacisk na dyski. Jeśli zginasz się i próbujesz podnieść coś zbyt ciężkiego, może to spowodować pęknięcie dysku..

Dyski mogą również pękać z powodu niewielkiego nacisku - zwykle z powodu osłabienia włóknistego pierścienia w wyniku powtarzających się urazów, które narastają z czasem. Kiedy pierścień osłabnie, w pewnym momencie osoba może podnieść lub zgiąć coś w taki sposób, że doprowadzi to do zbyt dużego nacisku na dysk. Osłabiony dysk jest rozdarty, chociaż pięć lat temu to samo nie spowodowałoby problemów. Jest to proces starzenia kręgosłupa..

Przepuklina dysku powoduje problemy w dwóch kierunkach. Po pierwsze, materiał ma szczelinę od jądra miazgi do kanału kręgowego, co może powodować nacisk na nerwy w kanale kręgowym. Istnieją również pewne dowody, że materiał jądra miazgi powoduje chemiczne podrażnienie korzeni nerwowych. Zarówno nacisk na korzenie nerwowe, jak i podrażnienie chemiczne mogą prowadzić do problemów z funkcjonowaniem układu nerwowego. Połączenie obu może powodować ból, osłabienie i / lub drętwienie ciała..

Przepuklina krążka międzykręgowego jest zwykle związana z osłabieniem zewnętrznej warstwy dysku, aw rezultacie zmianą jego przesuwania (jego odpływ, wypukłość), co może prowadzić do zmniejszenia przestrzeni między dwoma sąsiadującymi kręgami, a tym samym prowadzić do bólu z powodu nacisku na rdzeń kręgowy, wystające z tej części kręgosłupa.
Niektóre z głównych przyczyn prowadzących do upośledzenia przesuwania się dysku w dolnej części pleców:

- Otyłość. Ten stan prowadzi do tego, że zwiększony i ostry, nagły wysiłek fizyczny wywołuje silny nacisk na kręgosłup, który osłabia którykolwiek z dysków i tym samym wywołuje początek jego zwyrodnienia;

- Podnoszenie ciężkich przedmiotów. Może to być kolejny powód wysunięcia (utraty fragmentów) dysku;

- Starzenie się ciała. Wraz z wiekiem człowieka krążki międzykręgowe zaczynają słabnąć, co może również prowadzić do ich wysunięcia;

- Palenie. Niektórzy praktykujący są pewni, że palenie jest jednym z głównych powodów wysunięcia dysku, ponieważ zmniejszone dostarczanie tlenu do organizmu prowadzi do zwyrodnienia dysku;

- Częste i długotrwałe siedzenie w jednym miejscu. Częste siedzenie przez długi czas jest głównym czynnikiem w problemach z chorobami pleców;

- Piętro. Uważa się, że mężczyźni w wieku poniżej 50 lat częściej zapadają na przepuklinę dysku niż kobiety.

Objawy przepukliny międzykręgowej lędźwiowej

Objawy prawdziwej przepukliny dysku lędźwiowego niekoniecznie obejmują ból pleców. Objawy przepukliny dysku pojawiają się w wyniku nacisku na nerwy i ich podrażnienia. Jednak wiele osób ma ból pleców z powodu innych problemów, w tym pęknięcia dysku. Objawy przepukliny dysku zwykle obejmują:

- Ból pleców. Występ wypukłości zaczyna się od bólu pleców, który postępuje powoli i zmniejsza się, gdy pacjent leży na płaskiej powierzchni.
- Ból nóg przenoszony na jednej lub obu nogach; Wybrzuszony występ powoduje również ból w pośladku i biodrach z powodu nacisku na nerw kulszowy znajdujący się w dolnej części ciała, od pośladków do stopy.
- Inne dotknięte nerwy. Jeśli występ dysku wpływa na inne nerwy, wówczas (w skrajnych przypadkach) może to prowadzić do paraliżu i drętwienia mięśni, a następnie utraty kontroli nad pęcherzem.
- Zespół ogona konia (uczucie w pachwinie i wewnętrznych udach, przypominające uczucie jeźdźca na koniu). Zespół ten powoduje supresję nerwu zlokalizowanego w dolnej części rdzenia kręgowego. To z kolei powoduje paraliż i drętwienie nóg, ból w biodrach i utratę kontroli nad pęcherzem.
- Drętwienie lub mrowienie w jednej lub obu nogach;
- Osłabienie mięśni w niektórych mięśniach jednej lub obu nóg;
- Utrata odruchów w jednej lub obu nogach.

Wszystkie te objawy zależą od tego, które nerwy zostały dotknięte w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Tak więc lokalizacja objawów pomaga ustalić diagnozę. Wiedza o tym, gdzie zlokalizowany jest ból, daje lekarzowi lepsze pojęcie, który dysk prawdopodobnie zostanie rozdarty.

Rozpoznanie przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego

Rozpoznanie przepukliny jądra miąższowego rozpoczyna się od pełnej historii problemu i badania lekarskiego. Główne pytania, które lekarz zadaje pacjentowi, to:

- Czy miałeś jakieś obrażenia??
- Gdzie boli?
- Czy masz drętwienie? Gdzie?
- Czy masz jakieś słabości? Gdzie?
- Czy miałeś już takie problemy lub coś takiego??
- Czy miałeś ostatnio jakąś utratę wagi, gorączkę lub inne choroby??

Na koniec lekarz będzie zainteresowany tym, czy pacjent ma problemy z oddawaniem moczu lub wypróżnieniem. Ważne jest, aby upewnić się, że przepuklina dysku nie wywiera nacisku na nerwy wchodzące do jelit i pęcherza. Jeśli występuje presja, wymaga to natychmiastowej interwencji chirurgicznej..

Lekarz może zalecić prześwietlenie dolnej części pleców. Regularne zdjęcia rentgenowskie nie pokażą przepukliny dysku, ale przekażą lekarzowi informacje o stopniu zużycia kręgosłupa i mogą wskazywać inne przyczyny tego problemu..

Najpopularniejszym obecnie testem do diagnozowania przepukliny dysku jest obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI). Ten test jest bezbolesny i bardzo dokładny. O ile wiadomo, nie ma skutków ubocznych i prawie całkowicie zastąpił testy, takie jak mielogram i tomografia komputerowa (CT), a najlepszy test wykonuje się po zdjęciu rentgenowskim, jeśli podejrzewa się przepuklinę dysku.

Czasami MRI nie ujawnia całej historii. Następnie mogą być oferowane inne testy. Mielogram, zwykle w połączeniu ze skanem CT, może być potrzebny, aby dać pacjentowi jak najwięcej informacji. Jeśli jednak nie potwierdzono, że ból pochodzi z przepukliny dysku, można wykonać dodatkowe, bardziej specjalistyczne testy. Testy elektryczne (na przykład EMG i MSC) mogą potwierdzić, że z bólem nogi w rzeczywistości zaangażowane są najbliższe uszkodzone nerwy. Testy te mogą być wymagane przed podjęciem decyzji..

- Badania lekarskie. Po zaakceptowaniu opowieści lekarz przepisze pacjentowi badanie fizykalne. Pozwoli to lekarzowi wykluczyć możliwe przyczyny bólu i spróbować ustalić źródło problemu. Uwzględnione zostaną te obszary ciała pacjenta, w których odczuwa ból - w szyi, dolnej części pleców, ramionach, nogach itp..

Poniżej znajdują się niektóre punkty, które są sprawdzane podczas typowego badania:

- Ruch kręgosłupa i szyi. Czy odczuwa się ból, gdy pacjent wiruje, pochyla się lub porusza do przodu? Jeśli tak to gdzie? Stracił trochę elastyczności?
- Słabość. Mięśnie zostaną przetestowane pod kątem siły. Pacjent może zostać poproszony o próbę pchnięcia lub podniesienia ręki lub nogi..
- Ból. Lekarz może spróbować ustalić, czy pacjent ma osłabienie i ból w niektórych obszarach..
- Zmiany sensoryczne. Pacjent zostanie zapytany, czy może odczuwać pewne odczucia w określonych obszarach nogi lub ramienia..
- Zmiany odruchowe w odruchach ścięgien można badać na przykład pod rzepką i pod ścięgnem Achillesa na kostce.
- Zdolności motoryczne. Pacjenci mogą zostać poproszeni o noszenie skarpet lub obcasów..

- Test neurologiczny. Występ dysku jest związany z nerwami rdzeniowymi, więc lekarz oceni reakcję sensoryczną różnych części ciała, które mogą cierpieć z powodu wysunięcia dysku.
Bezpośredni test stóp. Ten test jest wykonywany przez lekarzy dla pacjentów w wieku poniżej 35 lat. W tym teście pacjent leży bezpośrednio na płaskiej powierzchni, a lekarz unosi obolałą nogę prostym kolanem. Jeśli pacjent zgłosi ból, lekarz może zdiagnozować, że cierpi z powodu wypukłości dysku w dolnej części pleców.

Pacjentowi może zostać zaoferowanych szereg testów diagnostycznych. Testy należy wybrać na podstawie tego, co lekarz podejrzewa, że ​​jest przyczyną bólu. Oto najczęstsze testy diagnostyczne:

- Promieniowanie rentgenowskie. Rentgen to bezbolesna procedura wykorzystująca materiały radioaktywne do fotografowania kości. Jeśli lekarz podejrzewa zwyrodnienie kręgosłupa, można użyć promieni rentgenowskich, aby sprawdzić zmniejszenie wysokości przestrzeni między dyskami, ostrogi kostne, stwardnienie wiązki nerwowej, skraj przerostu (wzrost) i niestabilność podczas zginania lub rozszerzania kończyn. Rentgen pokazuje kości, ale nie tkanki miękkie. Dlatego będą stosowane, jeśli podejrzewa się złamania, infekcje lub guzy. Podczas prześwietlenia pacjent zostanie poproszony o położenie się na stole i zajęcie określonych pozycji ciała podczas fotografowania kręgosłupa.

- MRI to dość nowy test, który nie wykorzystuje promieniowania. Podczas korzystania z fal magnetycznych i radiowych MRI tworzy grafikę komputerową. Promienie MRI mogą „przeciąć” kilka warstw kręgosłupa i pokazać możliwe nieprawidłowości tkanek miękkich - takie jak nerwy i więzadła. Badanie MRI może być również odpowiednie do sprawdzenia utraty wody w krążku, aspektu przerostu stawu (wzrost), zwężenia (zwężenie kanału kręgowego) lub przepukliny dysku (występ lub pęknięcie krążka międzykręgowego). Podczas MRI pacjent powinien położyć się na stole. Skaner komputerowy wykona wiele zdjęć, które następnie będą monitorowane i nadzorowane przez specjalistów. Niektóre nowe aparaty MRI, zwane „obrazowaniem metodą otwartego rezonansu magnetycznego”, będą prawdopodobnie wygodniejsze dla pacjentów cierpiących na klaustrofobię. Procedura trwa 30–60 minut.

- CT Jest to test podobny do MRI i rentgenowskiego, ponieważ może pokazywać zarówno kości, jak i tkanki miękkie. Tomografia komputerowa umożliwia również wytwarzanie „odcinków” rentgenowskich z kręgosłupa, co pozwala badać każdy dział osobno. Skanowanie tworzy zestaw obrazów przekrojowych, które mogą pokazywać problemy zwyrodnieniowe dysku i kości, takie jak osteogeneza lub cylindryczna twarz przerostu. Tomografia nie jest tak wyraźnie widoczna jak zdjęcie rentgenowskie lub MRI. Aby łatwiej było zobaczyć tkanki miękkie, musisz wykonać tomografię komputerową w połączeniu z mielogramem.
Podobnie jak MRI, przy skanach CT, pacjent musi położyć się na stole, który jest wkładany do skanera. Skaner jest zasadniczo lampą rentgenowską, która obraca się w kółko i wykonuje wiele zdjęć. Procedura trwa 30–60 minut.

- Mielogram. Mielogram to badanie, które służy do badania kanału kręgowego i rdzenia kręgowego. Podczas tego testu do worka rdzeniowego wprowadza się specjalny barwnik rentgenowski. Będzie to wymagać nakłucia kręgosłupa wykonanego przez lekarza. Ta procedura jest wykonywana przez włożenie cienkiej igły do ​​dolnej części pleców i kanału kręgowego. Przez igłę wprowadza się barwnik, który miesza się z płynem mózgowo-rdzeniowym. Barwnik pojawia się na promieniach rentgenowskich. Dlatego podczas manifestacji promieni rentgenowskich można zobaczyć kontury rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, to znaczy problemy dysku i kości ostrogi.

Aby przeprowadzić mielogram, pacjent leży na obrotowym stole. Promienie rentgenowskie z barwnikiem przepływającym przez obszar grzbietowy pomagają lekarzom ustalić, czy występują jakieś nietypowe wgłębienia lub nieprawidłowe kształty. Wgłębienia te mogą wynikać z przepukliny lub wypukłego krążka, zmiany, guza, urazu lub korzeni nerwów rdzeniowych. Mielogram jest często łączony z CT - w celu uzyskania lepszego widoku kręgosłupa w przekroju.

W wielu przypadkach MRI zastępuje zarówno mielogram, jak i CT. Czasami mielogram pokazuje problem lepiej niż MRI, ale stosuje się go rzadziej niż MRI..

- Skan kości. Do wykrycia problemów w kręgosłupie można zastosować skan kości. W tym celu radioaktywne chemikalia są wprowadzane do krwi przez zakraplacz. Substancje te przyczepiają się do dowolnego obszaru kości, w którym zachodzą szybkie zmiany. Specjalny aparat robi zdjęcia obszaru szkieletu, w którym występuje problem.
Obszary problemowe są pokazane jako ciemne obszary na filmie. Jest tak, ponieważ wskaźnik chemiczny jest wysyłany bezpośrednio do miejsc, w których występuje problem. W ciągu kilku godzin w obszarze problemu gromadzi się wiele wskaźników. Chemiczne substancje radioaktywne wysyłają promieniowanie, które może zostać wykryte przez kamerę. Aparat rozpoznaje gorące punkty lub określone obszary problemowe..

Skanowanie kości jest bardzo przydatne, gdy nie jest jasne, gdzie dokładnie problem jest zlokalizowany w kościach osoby. Wydaje się, że możliwość zrobienia zdjęcia, w którym obszary, w których występuje problem, pozwala lekarzowi dokładnie określić, gdzie szukać następnego. Po zidentyfikowaniu obszarów problemowych można wykonać inne testy, które pokazują więcej aspektów tych konkretnych witryn. Skan kości może pomóc zidentyfikować problematyczne obszary - takie jak guzy kości i złamania kompresyjne. Skanowanie kości może być również wykorzystane do określenia gęstości kości i rozrzedzenia kości w stanie osteoporozy..

- Elektromiogram (EMG). EMG to test, który wykrywa funkcje korzeni nerwowych w kręgosłupie. Badanie wykonuje się przez włożenie maleńkich elektrod do mięśni kończyn dolnych. Patrząc na nieprawidłowe sygnały elektryczne w mięśniach, EMG może pokazać, czy nerw jest podrażniony lub ściśnięty, gdy opuszcza kręgosłup. Przeanalizuj, jak testujesz przewody na lampie. Jeśli umieścisz lampę roboczą w lampie i lampka zaświeci się, zakładasz, że okablowanie jest prawidłowe. Co jednak, jeśli światło się nie zapala? Możemy bezpiecznie założyć, że prawdopodobnie coś jest nie tak z okablowaniem lub wystąpiło zwarcie. Wykorzystując mięśnie jako żarówkę w lampie, EMG jest w stanie określić stan nerwów, które dostarczają napięcie do tych mięśni, podobnie jak przewody w lampie. Jeśli maszyna EMG uważa, że ​​mięśnie (żarówka) nie działają prawidłowo, lekarz może zasugerować, że gdzieś nerwy (okablowanie) muszą zostać ściśnięte.

- Aspekt wspólnego blokowania. Jak każdy staw w ciele, stawy mogą powodować ból, jeśli są podrażnione lub zaognione. Aspektem blokowania jest procedura, w której miejscowe środki znieczulające (takie jak lidokaina lub nowokaina) są wstrzykiwane w aspekt blokowania. Ten sam rodzaj leku jest stosowany przez dentystę w celu zatopienia szczęki lub zamknięcia szczeliny. Lidokaina faktycznie zamraża obszar wokół aspektu blokowania stawów. Jeśli wszystkie bóle pacjenta ustąpią, lekarz może zasugerować, że występują problemy z blokowaniem stawów..

- Badanie krwi. Testy laboratoryjne można wykonać w celu sprawdzenia problemów niezwiązanych z pogorszeniem kręgosłupa. Inne testy mogą pomóc ustalić, czy masz poważne problemy, takie jak infekcje, zapalenie stawów, rak, tętniak aorty. Najczęstszym testem w laboratorium jest pobieranie krwi..

- Nakłucie kręgosłupa. Nakłucie kręgosłupa wykonuje się w celu uzyskania próbki płynu mózgowo-rdzeniowego otaczającego rdzeń kręgowy. Ciecz zwykle zawiera białka, cukry i inne substancje, które można znaleźć we krwi. Zwykle nie zawiera czerwonych krwinek ani dużej liczby białych krwinek. Przebicie pokazuje ciśnienie i zawartość płynu. Sygnały, które mogą być problematyczne, obejmują: krwawienie, wzrost liczby białych krwinek (komórki infekcyjne, martwe komórki „ropne”), wzrost poziomu białka i zapalenie. Może to oznaczać infekcje, guzy lub krwotoki wokół mózgu lub rdzenia kręgowego. Aby uzyskać próbkę płynu, igła jest wkładana do kanału kręgowego w dolnej części pleców.

- Dyskografia Dyskografia to badanie rentgenowskie krążków międzykręgowych. Ten test służy do ustalenia, które dyski są uszkodzone i czy wymagana jest operacja. Badanie przeprowadza się przez wprowadzenie barwnika do środka pęknięcia na dysku (dyskach). Barwnik sprawia, że ​​dysk jest wyraźnie widoczny na filmie rentgenowskim i na ekranie fluoroskopu. Ten test jest lepszy niż prześwietlenie lub mielogram w celu ustalenia, czy na dysku występują problemy. Barwnik pomaga lekarzowi postawić dokładną diagnozę. Proste zdjęcie rentgenowskie pokazuje tylko kręgi, a mielogram jest lepszy do oceny kanału kręgowego.

Leczenie przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego

Przepuklina dysku niekoniecznie oznacza, że ​​należy wykonać operację. W większości przypadków przepuklina dysku międzykręgowego nie wymaga interwencji chirurgicznej. Leczenie zależy od objawów, a także od tego, czy objawy nasilają się, czy pogarszają - czy też stają się coraz lepsze. Jeśli objawy nasilają się, lekarz może zasugerować operację. Jeśli objawy się poprawią, może zasugerować, aby szukać i czekać, aż objawy całkowicie znikną. Wiele osób, które początkowo mają problemy z przepuklinowymi dyskami, myśli, że można je całkowicie rozwiązać w ciągu kilku tygodni lub miesięcy..

W zależności od indywidualnego stanu pacjenta można rozważyć następujące rodzaje leczenia przepukliny dysku:

- operacja. Ten rodzaj leczenia obejmuje leżenie w łóżku. Leżenie przez długi czas na płaskiej, równej powierzchni może złagodzić objawy. Jeśli obrażenia nie są głębokie, można je wyleczyć wystarczającą ilością odpoczynku;
- leki przeciwzapalne. Leki te znacznie pomogą zmniejszyć stan zapalny;
- fizjoterapia. Przydatny dla osób z występem krążka międzykręgowego. Niektóre przepisane ćwiczenia pomagają złagodzić ból i zmniejszyć objawy;
- zastrzyki steroidowe. Sterydy podaje się w celu zmniejszenia odpowiedzi zapalnej.

Leczenie zachowawcze

- Obserwacja. Żadne leczenie nie jest konieczne oprócz badania lekarskiego, aby upewnić się, że problem nie postępuje. Jeśli ból jest tolerowany i nie występuje postęp osłabienia lub drętwienia, lekarz może zasugerować po prostu obserwowanie objawów i czekanie.

- Rekreacja. Jeśli ból jest poważniejszy, może to potrwać kilka dni przerwy w pracy i zmniejszenie aktywności przez jakiś czas. Po kilku dniach pacjent powinien się zmobilizować: stopniowo rozpocząć programy chodzenia i codziennie zwiększać dystans.

- Leki przeciwbólowe. W zależności od nasilenia bólu można zastosować różne metody leczenia bólu za pomocą leków. Leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak Ibuprofen, Tylenol i niektóre nowsze leki przeciwzapalne, mogą pomóc zmniejszyć ból. Pacjent musi upewnić się, że dokładnie przestrzega instrukcji. Jeśli tego rodzaju leki nie kontrolują bólu, lekarz może przepisać silniejsze pigułki - narkotyczne i nie-narkotyczne środki przeciwbólowe. Narkotyczne środki przeciwbólowe są bardzo silne, ale także bardzo uzależniające. Narkotyczne środki przeciwbólowe są mniej uzależniające, ale nieco mniej skuteczne niż leki. Większość lekarzy nie lubi przepisywać leków dłużej niż przez kilka dni lub tygodni..

- Znieczulenie zewnątrzoponowe steroidowe (EIS). EIS jest ogólnie zarezerwowany dla silniejszego bólu z powodu przepukliny dysku. EIS jest zwykle sugerowany, jeśli operacja nie staje się od razu opcją leczenia w celu zmniejszenia bólu. EIS prawdopodobnie skutecznie zmniejsza ból przepukliny dysku międzykręgowego w około połowie wszystkich przypadków, w których jest stosowany.

Leczenie chirurgiczne przepukliny kręgosłupa lędźwiowego

Leczenie chirurgiczne jest konieczne u pacjentów, którzy nie reagują na żadną inną metodę niechirurgiczną. Chociaż jest to rzadko przepisywane, w niektórych przypadkach jest konieczne. Chirurgiczne metody leczenia mogą obejmować mikrodiskektomię - jest to najczęstsza metoda chirurgiczna, w tym usuwanie fragmentów dysku, które naciskają na nerw rdzeniowy. Chociaż ta metoda chirurgiczna ma pewne „plusy”, w niektórych przypadkach może nie być skuteczna (są też „minusy”). Interwencja chirurgiczna w niektórych przypadkach może powodować powikłania, takie jak: zapalenie, uszkodzenie nerwów, krwiak (nagromadzenie krwi wokół nerwu) i nawrót przepukliny dysku.

- Laminotomia i dyskektomia. Tradycyjną metodą leczenia przepukliny krążka międzykręgowego operacją jest wykonanie zabiegów laminotomii i dyskektomii. Termin „laminotomia” oznacza „zrobić otwór w płycie”, a termin „dyskektomia” oznacza „wyrzucić dysk”.

Ta procedura jest wykonywana przez nacięcie w środku tylnego obszaru przepukliny dysku. Gdy tylko nacięcie zostanie wykonane przez skórę, mięśnie przesuną się na bok, aby chirurg mógł zobaczyć tył kręgów. Podczas operacji może być wymagane zdjęcie rentgenowskie, aby upewnić się, że wybrano właściwy kręg. Pomiędzy dwoma kręgami - gdzie dysk jest rozdarty, powstaje niewielki otwór. To pozwala chirurgowi zobaczyć kanał kręgowy. Laminotomia opiera się na założeniu, że zwykle należy usunąć niewielką ilość płytki kostnej, aby zrobić miejsce do pracy i zobaczyć kanał kręgowy.

Po wykonaniu tej operacji chirurg przesuwa korzenie nerwowe na inne ścieżki, aby zobaczyć dysk międzykręgowy. Chirurg znajduje w materiale dysku, w którym znajduje się szczelina w kanale kręgowym, i usuwa go. W ten sposób wszelkie naciski i podrażnienia nerwów kręgosłupa są wyeliminowane. Za pomocą małych narzędzi, które mieszczą się w samym dysku, usuwa on także jak najwięcej materiału z rdzenia miazgi wewnątrz dysku. Ma to na celu uniknięcie przepukliny dysku po operacji. Po zakończeniu zabiegu mięśnie pleców wracają do normalnej pozycji wokół kręgosłupa. Nacięcie skóry jest naprawiane za pomocą szwów lub metalowych aparatów ortodontycznych..

- Mikrodisektomia. Ostatnio ulepszono narzędzia do pracy chirurga kręgosłupa wykonującego laminotomię i dyskektomię. Procedura jest zasadniczo taka sama jak tradycyjna metoda usuwania pęknięcia dysku, ale wymaga znacznie mniejszego nacięcia. Zaletą tej procedury w porównaniu z tradycyjnym podejściem jest to, że podczas operacji dochodzi do znacznie mniejszego uszkodzenia normalnych części kręgosłupa. Pacjent może szybciej dojść do siebie.

Aby zobaczyć mniejsze nacięcie, chirurg używa mikroskopu operacyjnego. Małe nacięcie wykonuje się w tylnej ścianie nad obszarem przepukliny dysku. Gdy tylko mięśnie przesuną się na bok i zobaczysz kręg, do wykonania operacji używa się mikroskopu. W przeciwnym razie operacja jest wykonywana w taki sam sposób, jak bardziej tradycyjne podejście opisane powyżej..

- Dyskektomia endoskopowa. W wielu zabiegach chirurgicznych rewolucja nastąpiła za pomocą specjalnych kamer. Procedury są takie same, ale teraz wykonuje się bardzo małe nacięcia, aby wstawić specjalne, powiększone kamery do kanału kręgowego, aby chirurg mógł zobaczyć materiał dysku. Przez te małe nacięcia wstawiana jest kamera i niektóre inne narzędzia chirurgiczne. Lekarz obserwuje operację nie przez mikroskop, ale na ekranie telewizora - podczas gdy on używa specjalnie zaprojektowanych narzędzi do usuwania materiału z dysku.
Chrząstka stawu kolanowego jest teraz zwykle usuwana za pomocą artroskopu, a pęcherzyk żółciowy - laparoskopowo. To samo podejście opracowuje się w chirurgii kręgosłupa. Uważa się, że jeśli mikrodiskektomia może spowodować mniejsze uszkodzenia z powodu mniejszego nacięcia, dyskektomia endoskopowa może być jeszcze bezpieczniejsza. Ta procedura chirurgiczna jest wciąż rozwijana i nie jest jeszcze szeroko stosowana. Ma tę zaletę, że umożliwia najmniejsze uszkodzenie normalnej tkanki wokół kręgosłupa podczas operacji. Może to prowadzić do jeszcze szybszego powrotu do zdrowia i mniej komplikacji..

Powiązane artykuły:

Powikłania przepukliny międzykręgowej kręgosłupa lędźwiowego

- Przed operacją. Nawet przed operacją mogą wystąpić powikłania przepukliny dysku. Najpoważniejszym powikłaniem jest rozwój zespołu kucyka. W rezultacie bardzo duży kawałek materiału dysku włamuje się do kanału kręgowego w obszarze, w którym nerwy kontrolują jelita i pęcherz, zanim opuszczą kręgosłup. Nacisk na te nerwy może spowodować ich nieodwracalne uszkodzenie. W takim przypadku pacjent może stracić zdolność kontrolowania swoich jelit i pęcherza, a to jest poważny problem. Na szczęście jest to również rzadkie. Jeśli lekarz podejrzewa, że ​​tak się dzieje, natychmiast zaleci operację, aby spróbować zmniejszyć nacisk na nerwy..

- Podczas operacji Podczas operacji może wystąpić wiele powikłań. Podczas każdej operacji zawsze istnieje ryzyko powikłań znieczulenia..
Komplikacje, które są możliwe podczas usuwania przepukliny dysku:

- uszkodzenie nerwów. Usunięcie przepukliny dysku międzykręgowego wymaga pracy wokół nerwów kręgosłupa. Podczas operacji nerwy te mogą zostać uszkodzone. Jeśli tak się stanie, pacjent może mieć nieodwracalne uszkodzenie nerwów. Może to prowadzić do nieodwracalnego drętwienia, osłabienia lub bólu w okolicy nogi, w której porusza się nerw;
- worek opony twardej - worek wodoodpornej tkanki, opona twarda, pokrywająca rdzeń kręgowy i nerwy rdzeniowe. Podczas operacji może wystąpić rozerwanie tej powłoki. Nie jest to rzadkie - łza opony twardej podczas każdego rodzaju operacji kręgosłupa. Wszystko jest po prostu naprawiane i zwykle goi się bez komplikacji. W przeciwnym razie łza nie może się zagoić. Tak więc płyn mózgowo-rdzeniowy może nadal płynąć. Może to powodować problemy później. Wyciek płynu rdzeniowego może prowadzić do bólu pleców i głowy. Wyciek może również zwiększać ryzyko infekcji płynu mózgowo-rdzeniowego - tak zwane „rdzeniowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych”. Jeśli wyciek opony twardej nie zostanie szybko zablokowany, może być wymagana druga operacja w celu przywrócenia łez w oponie twardej.

- Po operacji Niektóre komplikacje nie ujawniają się do końca operacji, niektóre pojawiają się dość szybko, a niektóre mogą się ujawnić dopiero po kilku miesiącach. Obejmują one:

- Infekcja. Każda operacja chirurgiczna, w tym operacja kręgosłupa, stwarza niewielkie ryzyko infekcji. Zakażenie może wystąpić w nacięciu skóry, w krążku lub w kanale kręgowym wokół nerwów. W przypadku infekcji, która obejmuje tylko nacięcie skóry, mogą być wymagane tylko antybiotyki. Jeśli infekcja obejmuje obszary kanału kręgowego lub dysku, może być wymagana druga operacja w celu jej wyeliminowania. Konieczne będą również antybiotyki po drugiej operacji.
- Powtarzająca się przepuklina. Zawsze istnieje szansa (około 10-15 procent), że przepuklina na tym samym dysku może wystąpić ponownie. Jest to najprawdopodobniej w ciągu pierwszych sześciu tygodni po operacji, ale może wystąpić w dowolnym innym momencie. W takim przypadku pacjent może potrzebować drugiej operacji..
- Ciągły ból. Czasami te operacje nie działają. Pacjent może nadal odczuwać ból z wielu powodów. Czasami nerwy w rzeczywistości cierpią na nacisk przepukliny dysku i mogą nie odzyskać całkowicie. Tkanka bliznowata wokół nerwów może również wystąpić tydzień po operacji, co powoduje ból podobny do bólu, jaki miał pacjent przed operacją. Ból może być również spowodowany innymi problemami z plecami, których nie usunięto przez usunięcie przepukliny dysku.
- Osteochondroza. Każde uszkodzenie dysku może prowadzić do zwyrodnienia odcinka kręgosłupa. Dysk, który był obsługiwany i którego część została usunięta, został zdecydowanie ranny (zraniony). Rozwój dodatkowych problemów z plecami w obszarze, w którym dysk został usunięty, nie daje pewności, ale dużą szansę. Sytuacja ta może wymagać powtórnej operacji, jeśli ból spowodowany procesem zwyrodnieniowym stanie się silny. Zwykle zajmuje to kilka lat.

Rehabilitacja

Ćwiczenia są niezbędne do przywrócenia i utrzymania zdrowego kręgosłupa. Jest częścią długoterminowego zarządzania zdrowiem i redukcji ryzyka. Po operacji lekarz najprawdopodobniej zaleci wizytę fizjoterapeuty przed rozpoczęciem treningów. Regularne ćwiczenia są najbardziej podstawowym sposobem radzenia sobie z problemami z kręgosłupem. Pacjent powinien być w pełni przekonany, że wybrane przez niego ćwiczenia są skuteczne i bezpieczne dla jego konkretnego przypadku..

Rehabilitacja zależy od stopnia bólu i innych objawów, które są również brane pod uwagę..

- Stymulacja elektryczna. Ta metoda fizjoterapeutyczna polega na umieszczeniu elektrod jak najbliżej regionu wysuniętego..

- Terapia laserowa Obejmuje światło o określonej intensywności, które jest dostarczane do dotkniętych obszarów.

- Terapia ultradźwiękowa Jest to zabieg laserowy podobny do terapii światłem. Różnica polega na tym, że zamiast fal świetlnych stosowane są fale uderzeniowe..

- Terapia „gorąca” lub „zimna”. Bezpośrednie stosowanie gorących i zimnych okładów (lub kąpieli) zmniejsza objawy i zapewnia działanie uspokajające. Z reguły można to łatwo zrobić nawet w domu..

Ćwiczenia

Badania naukowe wykazały, że osoby regularnie ćwiczące mają znacznie mniej problemów z plecami. Pomaga to wzmocnić mięśnie pleców pasujące do kręgosłupa. Może to zmniejszyć ryzyko upadków i urazów, wzmocnić mięśnie brzucha, ręce i nogi, pomóc plecom. Rozciąganie zmniejsza ryzyko skurczów mięśni. Ponadto ćwiczenia łożyskowe pomagają zapobiegać utracie kości spowodowanej osteoporozą i zmniejszają ryzyko złamań kompresyjnych. Ćwiczenia aerobowe, które powodują przypływ adrenaliny i tętno, są dobrymi środkami przeciwbólowymi. Naturalne chemikalia do walki z bólem ciała - endorfiny - uwalniane są podczas treningu i faktycznie zmniejszają ból.

Wskazówki dotyczące zapobiegania przepuklinowej tarczy

Ponieważ istnieją różne przyczyny kontuzji pleców, niezwykle ważne jest promowanie wśród ogółu społeczeństwa świadomości, w jaki sposób unikać lub zapobiegać bólowi pleców. Edukacja i świadomość powinny być rozpowszechniane wśród ludzi, zwłaszcza tych, których waga jest wyższa niż ich norma. Siedzący ludzie często mają słabą postawę, więc wszyscy, którzy muszą dużo siedzieć przez długi czas, powinni zrobić wszystko, aby wyprostować plecy i utrzymać prawidłową pozycję - aby nie doszło do degradacji krążków międzykręgowych.

Ćwiczenia Jest to najważniejsza praktyka, która chroni Cię przed różnymi problemami z kręgosłupem. 8 najlepszych ćwiczeń dla przepukliny dysku międzykręgowego, wymienionych poniżej, może pomóc pacjentowi po urazie i zapobiec dalszemu zwyrodnieniu dysku, a także w innych powiązanych problemach.

Obiecujące zabiegi

Następujący rodzaj badań jest przeprowadzany przez różnych naukowców i pracowników medycznych w celu znalezienia metod leczenia w leczeniu wielu chorób pleców:

- leczenie komórkami macierzystymi. Jest to technika, dzięki której niektóre dorosłe komórki macierzyste są indukowane w dotkniętym obszarze tkanki - w celu wyleczenia chorej tkanki. Komórki macierzyste mają skuteczne i silne różnicowanie w komórkach, do których są wszczepiane. Naukowcy medyczni twierdzą, że komórki macierzyste pomogą wyleczyć cukrzycę, raka, chorobę Huntingtona (pląsawicę Huntingtona) i choroby neurologiczne w najbliższej przyszłości. Ponadto przedkliniczny efekt tej terapii jest niezbędny do głębszego zrozumienia możliwości tych komórek macierzystych w ludzkim ciele i ich interakcji z chorą lub zdegenerowaną tkanką;
- zastąpienie krążka międzykręgowego sztucznym krążkiem. Przeprowadzono badanie, w którym 350 rannych otrzymało substytut dysku, ponieważ jeden z ich rodzimych krążków międzykręgowych był prawie zdegenerowany. Ta operacja wykazała znaczące pozytywne wyniki u 50 pacjentów, u innych - choć powolne, ale powrót do zdrowia, a tylko 12 osób wymagało ponownej operacji. Tak więc terapia ta pomaga w leczeniu tej choroby przez długi okres czasu. Dalszy rozwój tej techniki doprowadzi do przyjęcia na całym świecie tej metody leczenia krążków międzykręgowych..

Co to jest niebezpieczna przepuklina kręgosłupa

Aby pomyśleć o niebezpieczeństwie przepukliny kręgosłupa, konieczne jest na bardzo wczesnym etapie powstawania patologii. Komplikacje nie pojawiają się natychmiast; ich utworzenie może zająć lata. Ale w pewnym świetnym momencie osoba znajduje się w sytuacji, w której dolegliwość jest już na ostatnim etapie, nie musisz już iść do neurologa, na leczenie, jest to droga do neurochirurga. Dlatego każdy, kto już zdiagnozował osteochondroza lub występ płyty, powinien się spieszyć i poświęcić swoje życie profilaktyce.

Konsekwencje choroby

Konsekwencje przepukliny kręgosłupa zależą od tego, który oddział wpłynął na chorobę..

Lędźwiowy

Występuje w wyniku wypadnięcia dysku do kanału międzykręgowego i uszkodzenia korzenia nerwowego. Głównym błędem chorych jest to, że od momentu uśmierzenia bólu i przywrócenia funkcji ruchowej leczenie uważa się za zakończone. Jest to błędne, przepuklina rozwija się dalej iz pewnością okaże się z nową energią. Taki scenariusz prowadzi do różnych konsekwencji:

  • Zapalenie korzonków. Pojawia się, gdy wystaje tkanka włóknista do regionu kręgosłupa. Powoduje podrażnienie włókien nerwowych, objawia się silnym bólem, pogarsza się przy każdym ruchu;
  • Przepuklina kręgosłupa powoduje konsekwencje, osłabienie mięśni w miejscu uszkodzenia i utratę wrażliwości kończyn. Nasilenie manifestacji zależy od stadium choroby i stopnia zaniedbania. Trwający długo dysk nie wchodzi na swoje miejsce na późnym etapie patologii. Istnieje możliwość ciągłego szczypania, dzięki czemu drętwienie jest trwałe, a włókna nerwowe i tkanki tracą swoją funkcjonalność;
  • Ból nóg Pojawia się obrzęk, kanały żylne są ściskane pod wpływem skurczów. Występuje pod koniec okresu zaostrzenia i nie przechodzi przez długi czas. Nasilenie bólu i miejsce wystąpienia zależą od indywidualnych cech;
  • Naruszenie funkcji narządów miednicy. Spontaniczne opróżnianie jelit i pęcherza.

Klatki piersiowej i szyjki macicy

Występ dysku w tym obszarze określa szczególny sposób życia osoby. W tym momencie przechodzi tętnica kręgowa, każde przemieszczenie kręgów szyjnych prowadzi do pogorszenia przepływu krwi do mózgu. Wynik, utrata przytomności. Konsekwencje przepukliny w tym obszarze mają swoje własne cechy, nie mniej poważne niż w innych miejscach:

  • Bóle głowy, efekt „zawrotów głowy”, zaburzenia snu, przyczyna naruszenia dopływu krwi;
  • Okresowy ból pleców, nasilający się wieczorem, przy każdym ruchu, nawet z kaszlem;
  • Zamieszanie myślenia i upośledzenie pamięci;
  • Szybka zmęczenie.

Przez długi czas pacjent przypisuje objawy do ogólnego zmęczenia, co nie pozwala mu rozpocząć pełnego leczenia. Nawet specjalista nie rozpozna od razu tych objawów jako neurologii. Dlatego ważna jest wczesna diagnoza za pomocą tomografu. Konsekwencje przepukliny międzykręgowej pojawiają się w różnych konfiguracjach, na przykład nogi bardzo bolą, ale wrażliwość jest w pełni zachowana, i odwrotnie, w innym przypadku możliwe są bóle głowy, ale nie ma innych konsekwencji. Jest to zawsze konsekwencja postępu choroby, występujące powikłania są w dalszym ciągu nieuleczalne..

Niebezpieczne skutki choroby

Przepuklina międzykręgowa ma niebezpieczne konsekwencje, powoduje, że życie człowieka jest ograniczone, w rzeczywistości niepełnosprawne. Powodem rozwoju powikłań jest zaniedbanie twojego zdrowia. Ale choroba jest uleczalna, z odpowiednim wyborem metodologii i terminową diagnozą.

Absolutne wypadnięcie dysku

Poważne komplikacje spowodowane wypadaniem jądra miazgi i ściskaniem korzeni nerwowych. Występuje na poważnym etapie choroby, występującym w dowolnej części kręgosłupa. Świadczy o głębokich procesach zwyrodnieniowych chrząstki.

Głównym objawem jest ostry ból w miejscu zmiany. Następuje zmiana chodu, utykanie lub pacjent ciągnie jedną nogę. Wynika to z uszkodzenia nerwu kulszowego. Niebezpieczeństwo jest określone przez trudne odwracalne konsekwencje patologii układu mięśniowo-szkieletowego.

Z czasem będzie można zatrzymać ból, ale nie zniknie on do końca, tylko jeden zły ruch lub podniesienie grawitacji zrównoważy wszelkie leczenie. Osoba nie może już żyć jak wcześniej, zawsze musi pamiętać i przestrzegać specjalnego reżimu.

Odosobnienie

Najgorsza opcja dla rozwoju patologii, wypadnięcie przepukliny w najbardziej niebezpiecznej strefie kanału kręgowego, stwarza zagrożenie poważnego ucisku nerwu, konsekwencją niepełnosprawności. Powikłania powstają zupełnie nieoczekiwanie, przez długi czas pacjenci nie zwracali należytej uwagi na objawy. W 75% przypadków występuje w odcinku lędźwiowo-krzyżowym na poziomie L5-S1. Przy takiej przepuklinie ból jest nie do zniesienia, w żadnej pozycji ciała nie można chodzić, stać, siedzieć.

Uszkodzenie to cały obszar lędźwiowy z ruchem do kończyn dolnych. Sekwestracja przepukliny uniemożliwia normalne istnienie osoby. Procesów tych nie można zatrzymać, nie można też wprowadzić nowotworu. Ale to nie jest główne niebezpieczeństwo, w wielu przypadkach występuje oddzielenie części przepukliny od głównego ciała, które na zawsze jest obarczone paraliżem nóg. Większość neurologów uważa to powikłanie za bezpośrednie wskazanie do operacji, istnieje niepisana zasada, jak tylko zacznie się niekontrolowane oddawanie moczu, pilnie dla neurochirurga, praktyka pokazuje, że nie ma innej drogi.

Operacja

Przepuklina jest niebezpieczna nie tylko z powikłaniami, ale także metodami leczenia. Jeśli leczenie zachowawcze może po prostu nie być skuteczne, aw rzadkich przypadkach jest szkodliwe. Interwencja chirurgiczna nie zawsze jest drogą do zdrowia, statystyki medyczne pokazują, że szansa na sukces wynosi od 50 do 50. Jest to ekstremalna miara w walce z chorobą. Większość specjalistów jest przeciwna usuwaniu przepukliny, znając wszystkie konsekwencje. Ale czasami po prostu nie ma wyboru.

Komplikacje spowodowane nieudaną operacją są czasem gorsze niż przed nią. W wielu przypadkach następuje nawrót, jest trudniejszy i bardziej bolesny. W wyjątkowych przypadkach pacjenci pozostali sparaliżowani dokładnie po usunięciu patologii.

Komplikacje w jakiejkolwiek formie są poważne, ale można ich uniknąć, przy pierwszych objawach należy udać się do lekarza. Wczesna diagnoza jest pierwszym krokiem do sukcesu. Leczenie należy zawsze kończyć bez oszczędzania energii lub zasobów. Poważne konsekwencje są eliminowane, a raczej ich przejawy, ale osoba nigdy nie będzie zdrowa. Choroba zawsze będzie go prześladować.

Opinie i spory

Absolutnie wszyscy eksperci zgadzają się, że głównym problemem jest przepuklina kręgosłupa, prawdopodobieństwo niepełnosprawności.

Neurolodzy

Neurolodzy uważają, że konsekwencje i powikłania należy leczyć w tradycyjny sposób, tj. niesteroidowe środki przeciwbólowe i fizjoterapia. Rzeczywiście dobre wyniki, wiele negatywnych konsekwencji ustępuje, niepełnosprawność ustępuje. Medycyna nie stoi w miejscu i z każdym rokiem poszerza się arsenał metod.

Neurochirurdzy

Specjaliści to obszary, w których za główne niebezpieczeństwo uważa się powikłania spowodowane długotrwałym i nieskutecznym leczeniem zachowawczym. Ich zdaniem usunięcie źródła problemu może wyleczyć ich totemy. Nie zawsze jest to prawdą, masa przypadków klinicznych obala to stanowisko. Ale metody operacyjne są ciągle ulepszane i być może w przyszłości staną się doskonałe. Im bardziej niebezpieczna przepuklina kręgosłupa, tym szybciej musisz wybrać lekarza.

Radzę przeczytać więcej artykułów na ten temat

Autor: Petr Vladimirovich Nikolaev

Lekarz jest terapeutą manualnym, traumatologiem ortopedycznym, terapeutą ozonowym. Metody narażenia: osteopatia, relaksacja po izometryczna, zastrzyki śródstawowe, miękka technika manualna, głęboki masaż tkanek, technika przeciwbólowa, kranoterapia, akupunktura, podawanie dostawowe.

Rozproszone występy dysku L4-L5

Występ dysku kręgosłupa szyjnego

Leczenie przepukliny Schmorla kręgosłupa lędźwiowego

Pływanie z przepukliną odcinka lędźwiowego kręgosłupa